Nu ik toch in Matt Damonsferen was (zie een paar berichtjes terug), besloot ik ook maar meteen Good Will Hunting uit 1997 te bekijken. Damon speelt hier een getroubleerde tiener, een mishandelde wees. Het is echter geen jonge Oliver Twist die met grote reeënogen om meer (niet nader te definiëren) voedsel vraagt, maar een wunderkind die zijn naargeestige verleden verschuilt achter wiskundeopgaven en een hoop filosoferen.
Will Hunting werkt als conciërge bij MIT. Hij heeft, ondanks zijn genie, nooit kans gehad om te studeren. Uit rebellie (?) maakt hij ‘s nachts de wiskundeopgave die een professor voor zijn klaslokaal ophangt. Daarmee verbluft hij de competitie, want niemand was in staat tot dat sterke staaltje. Intussen komt hij in een gevecht terecht - dat overkomt hem wel vaker - en wordt hij naar de gevangenis gewezen. De enige oplossing: met de eerder genoemde professor samenwerken en - en dat zint hem minder - bij de psychiater op de sofa gaan liggen.
En daar komt filmgrootheid nummero twee naar voren: Robin Williams. Williams is zoals altijd een droevige clown. Met een lach en een traan helpt hij de ganse wereld erbovenop, net als in - pak ‘m beet - Dead Poets Society (“Carpe diem, boys! Make your life extraordinary!”).
Het duo werkt goed samen in Good Will Hunting, mede geholpen door dat Bostonse accent dat ze aannemen. Zoals meestal in Amerikaanse films is er een happy end: Damon komt na een x-aantal sessies aan de bak, Williams leert om te gaan met zijn gestorven vrouw. Een aanrader.
Bron: Sant, Gus van. Good Will Hunting. (1997). Met: Damon, Matt, Robin Williams en Ben Affleck.
